Toen Paulus de oudsten van de gemeente in Efeze liet komen om afscheid te nemen, lezen we in Handelingen 20:17-35 iets opvallends. Hij herinnert hen eraan dat hij drie jaar lang bij hen is geweest (Hand. 20:31) en dat hij in die tijd dag en nacht het woord heeft gebracht. Drie jaar is meer dan 1000 dagen. Dus als Paulus tweemaal per dag heeft gepredikt - zoals uit het vers geconcludeerd zou kunnen worden - heeft hij daar meer dan 2000 boodschappen doorgegeven.

Efeze was de plaats waar men eens een grote opwekking gekend had en waar de christenen hun oude boeken m.b.t. toverkunsten en hekserij verband hebben, waarvan de waarde zo'n 7000 euro is geweest. Het was de plaats waar doeken en zweetdoeken die hij om zijn middel droeg gebruikt werden om zieken te genezen en de boze geesten te doen wijken. God deed door Paulus in Efeze sommige wonderen op zo'n schaal zoals we dat nergens anders vinden (zie Hand. 19:11, 12,19). Waaraan herinnert Paulus deze oudsten na al deze dingen die Efeze gezien had? Herinnert hij hen aan al zijn wonderen of aan al zijn prediking? Nee.

Hij roept in herinnering de ootmoedige wijze waarop hij onder hen geleefd heeft, vanaf de eerste dag dat zij hem ontmoeten (Hand. 20:19). Zelfs al zouden ze zijn boodschappen vergeten, zouden ze nooit zijn leefwijze onder hen kunnen vergeten. Zijn leven had een blijvende indruk op hen gemaakt. Zij zouden altijd zijn ontferming en zijn eenvoud blijven herinneren. Zij konden zijn inspanningen herinneren hoe hij met zijn eigen handen tenten had gemaakt om te voorzien in zijn inkomen en in dat van zijn mede-arbeiders - om zo hen niet tot last te zijn en als voorbeeld voor andere christelijke werkers (Hand. 20:34, 35). Zij zouden kunnen getuigen dat gedurende de drie jaar dat hij onder hen was, het Paulus nooit om geld of een financiële bijdrage is gegaan, zelfs geen nieuw paar kleren van wie dan ook (Hand. 20:33)!

Paulus herinnert hen er tevens aan hoe hij de hele raad Gods heeft verkondigd zonder enig compromis (Hand. 20:27). Hij zocht geen mensen te behagen of enige populariteit voor zichzelf. Hij had bekering gepredikt en andere onpopulair onderwerpen, als het nodig was voor zijn toehoorders, ook al zouden enkele aanstoot nemen (Hand. 20:20, 21). Dit zijn de dingen die Paulus de oudsten herinnerde.

Als u verantwoording draagt voor een gemeente voor drie jaar, net zoals Paulus in Efeze, en dan vertrekt, wat zal uw kudde zich van u herinneren? Zullen ze u herinneren als een indrukwekkende prediker of als een ootmoedig man van God die de kudde door het voorbeeld van uw levenswandel het leven van Jezus heeft getoond? Zullen ze u herinneren als iemand die hun dichter bij God heeft gebracht en uitgedaagd heeft meer gelijkvormig te zijn aan Christus of als iemand die traktaten heeft uitgedeeld?

We hebben allen een zeer grote verantwoordelijkheid om in ons leven te laten zien wat Christusgelijkvormigheid betekent aan de komende generatie. Als mensen naar ons kijken - hoe wij leven, prediken en dienen - moeten ze in staat zijn te zien wat het is om een waarachtig dienstknecht van de Heere te zijn, op de wijze zoals die van de apostelen en de oude profeten en niet op de wijze van de heden ten daagse filmster-achtige evangelisten. Of we het ons beseffen of niet, we laten waar we ook gaan, een indruk achter - een indruk die zal blijven hangen in de herinnering van de mensen lang nadat we weg zijn gegaan en lang nadat ze onze boodschap al vergeten zijn.

Vertaling: Gerard Schröder