Er is een groot verschil tussen "een beroep" en "een roeping". Ik zal uitleggen wat ik bedoel. Stelt u zich eens voor dat er een ziek kind zich in het ziekenhuis bevindt en een zuster die dienst heeft zorgt de acht uur van haar dienst voor dit kind. Daarna gaat de zuster naar huis en daar houdt haar betrokkenheid met het kind op. Haar zorg om het kind was slechts voor de acht uur van haar dienst. Thuis heeft ze andere dingen te doen, zoals uitgaan naar de film of televisie kijken. Ze hoeft niet aan het kind te denken tot het moment dat ze volgende dag naar haar werk gaat. Maar de moeder van dat kind werkt niet in ploegendienst! Zij kan niet naar de film gaan zolang het kind ziek is. Dat is het verschil tussen een beroep en een roeping. Als u dit voorbeeld toepast op hoe u zorgdraagt voor de gelovigen in uw gemeente, zult u kunnen vaststellen of u een zuster bent of een echte moeder!

Paulus zegt in 1 Thessalonicenzen 2:7, 8: "maar wij zijn in uw midden vriendelijk geweest, zoals een voedster (eng.: moeder) haar kinderen koestert, wij waren zo vol verlangen naar u dat wij u graag niet alleen het Evangelie van God wilden meedelen, maar ook onszelf, omdat u ons lief geworden was". Paulus deelde niet alleen het evangelie van God met deze christenen maar ook zijn eigen leven. Iedere bediening die niet dit kenmerk draagt is geen echte christelijke bediening. Paulus diende God op deze wijze omdat hij een roeping had. Hij nam het niet op zich als een beroep.

Het is geweldig om de Heere te mogen dienen. Het is het grootste voorrecht in deze wereld. Niets op aarde kan daarmee worden vergeleken - maar alleen dan als er een roeping aan ten grondslag ligt. Het kan niet gereduceerd worden tot een beroep. God heeft mij geroepen om Hem voltijds te dienen op 6 mei 1964, toen ik nog een officier was in de Indiase marine. Ik heb toen mijn ontslag overhandigd aan de marine autoriteiten. Maar het was net zo als toen Mozes de Farao vroeg om de Israëlieten te laten gaan! De Indiase marine wilde me niet laten gaan. Het heeft me twee jaar gekost en verschillende nieuwe ontslagverzoeken voordat ze me uiteindelijk lieten gaan - wonderlijk genoeg - in Gods volmaakte tijd. Om door God geroepen te zijn, maakt in mijn leven het grote verschil. Ten allereerste doet het mij er daarom niet toe wat mensen van mij of mijn bediening vinden, omdat Iemand anders mijn Meester is en aan Hem heb ik rekenschap af te leggen. Ten tweede kan ik vertrouwen dat God mij bijstaat en mij genade zal geven wanneer ik tegenstand of moeilijke omstandigheden ontmoet in mijn bediening - dat regelmatig gebeurt. Ten derde doet het er mij niet toe of ik geld ontvang of niet en of ik te eten krijg of niet. Als ik eten en geld ontvang, is dat prima. Als ik geen eten of geld ontvang, is dat ook prima. Ik kan niet ophouden de Heere te dienen alleen maar omdat ik geen geld of eten ontvang - omdat het God is Die mij groepen heeft.

Ik kan geen afstand doen van mijn roeping. Ik ben geen werknemer met een salaris die kan stoppen met zijn werk als hij niet betaald wordt of geen eten krijgt! Het is zoals in het voorbeeld van de moeder en het kind. De zuster stopt met werken als haar salaris niet uitbetaald wordt. Maar een moeder zal nooit stoppen. Zij krijgt nooit een salaris! Ze heeft zorg voor haar baby ook als zij geen eten of geld ontvangt! Op deze manier hebben de apostelen de Heere gediend. Wat is het bijzonder om door God geroepen te zijn! U kunt nooit Gods werk doen op Gods wijze als het slechts beroepsmatig is. Het kan niet anders dan alléén door een roeping. Elk ander werk in deze wereld kan gedaan worden als een beroep. Maar niet die van een moeder, vader of die van een knecht van de Heere! Deze komen voort uit een roeping. Paulus vertelde de christeenn in Korinthe dat ook al hadden zij tienduizend leermeesters, zij nog steeds maar één vader hadden (1 Kor. 4:15). Paulus was zowel een geestelijk vader als een moeder voor zijn schapen. Hij deed dat niet beroepsmatig, maar als een geroepene.

"Ga met dit jongetje en geef het voor mij de borst. Ikzelf zal u uw loon geven" is wat de Heere tot mij persoonlijk gesproken heeft (Ex. 2:9). Hij heeft dit tot mij gezegd allereerst met betrekking tot mijn eigen kinderen. Maar Hij zei het vervolgens ook van mijn geestelijke kinderen. Als wij zorg hebben voor Gods kinderen is Hij Diegene die verantwoording draagt voor ons inkomen en niet mensen. Als wij mensen willen dienen, laat ons dan ook ons inkomen van mensen verwachten. Maar als we de Heere dienen laat ons dan alleen naar Hem opzien om in al onze noden te voorzien, op een wijze zoals Hij dat goed dunkt. Laat Hem dan ook uitmaken hoeveel wij ontvangen elke maand. Er is een waardigheid over een ware dienstknecht van de Heere. "Neem deze kinderen en zorg voor hen namens Mij" zegt de Heere en "voedt ze voor Mij op en Ik zal u uw loon geven". Dit loon zal niet vooreerst geld zijn. Ik geloof dat de Heere voor onze aardse noden zorgdraagt, omdat Hij zelf ons geleerd heeft te bidden voor ons dagelijks brood en Hij heeft bevolen dat zij die het evangelie prediken er ook van zullen leven. Zo zal Hij ook in al onze aardse noden voorzien. Maar er is een veel grotere geestelijke beloning bovendien. Paulus schreef aan de christenen van Thessalonica dat zij zijn kroon en zijn vreugde zouden wezen bij de wederkomst van de Heere (1 Thess. 2:19). Hij vond zijn vreugde in hen, net zoals een vader dat heeft in zijn eigen kinderen.

Een oudste (die een geestelijke vader is) zal zich verheugen als hij gelovigen ziet die ooit als ruwe bonken in zijn gemeente kwamen, nu mannen van God geworden zijn. Dit is net zoiets als de vreugde van een beeldhouwer die van een vormloos stuk steen een beeld van een mens heeft gemaakt. Hij moest vele maanden allerlei steen weg beitelen, en jaren werken voordat het gezicht en de uiteindelijk vorm helemaal af waren! Dat is het werk wat God ons te doen heeft gegeven. We moeten nooit tevreden zijn als we slechts mensen op juiste wijze onderwezen hebben. Het doel is om de gelijkvormigheid aan Christus te doen voortkomen.

Vertaling: Gerard Schröder